* * *
–––––––––––––––––––––––––––––––
პარასკევი საღამოა მშვიდი,
სამი, ოთხი, ხუთი, ექვსი, შვიდი,
დავიღალე, მომაწოდე სკამი,
შვიდი, ექვსი, ხუთი, ოთხი, სამი.
ვაი, როგორ მომენატრა ვიქენდი,
ირითმება ახლა კარგად ბიკენტი,
მაგრამ მინდა რითმად რიცხვი მთელი,
six, seven–ი, eight, nine, ten–ი.
მომენატრა ხოშიანი ძილი,
გაიტანეთ პროცენტი და ძირი!
მინდა მქონდეს ჩემი дача – House–ი,
აღარ მინდა ლაგრანჟი და გაუსი!
დამანახეთ თუნდ შორიდან ზღვა,
ოთხი, ხუთი, ექვსი, შვიდი, რვა,
ვეღარ ვფიქრობ რა ვისურვო სხვა მეტი,
14, 15, 16, 17, 18.
პარასკევი საღამოა მშვიდი,
სამი, ოთხი, ხუთი, ექვსი, შვიდი,
ფინანსისტი კვდება, ძვრება თათი,
0, 10, 20, 30.
–––––––––––––––––––––––––––––––––










ეს ერთადერთი სპორტული სანახაობაა, რომელსაც ქართველების მონაწილეობით დიდი სიამოვნებით ვუყურებ და ბოლოს თავაწეული და გულანთებული ვტოვებ ტრიბუნას ან ვშორდები ტელეეკრანს. საერთოდაც, რაგბი ერთადერთია არატრადიციულ ქართულ სპორტებს შორის, რომელსაც ყველაზე კარგად ავუღეთ ალღო. ალბათ იმიტომ, რომ (მგონი) ჩვენთან ძველადაც თამაშობდნენ ლელო–ბურთს, თან ეს ვაჟკაცური, აგრესიული სპორტი რაღაც ახლოსაა ჩვენს ხასიათთან.







